Sinds december 2025 ben ik opnieuw gefascineerd door de wonderlijke wereld van het kleine. Die wereld is ontzaglijk groot.
Ik schrijf ‘opnieuw’ omdat ik tijdens de biologiestudie al veelvuldig met microscopen naar kleine beestjes heb gekeken. In het voorjaar van 2025 filmden we op Terschelling klok- diertjes uit de waddenzee door een speelgoedmicroscoopje en een smartphone als camera. Dat smaakte naar meer. Geinspireerd ben ik in november 2025 op zoek gegaan naar Beerdiertjes in mos uit de tuin. Die bleken in alle mosjes in de tuin te kruipen, samen met springstaartjes, mijtjes, aaltjes en nog veel meer kleine wonderen. Het besef dat ik reeds 60 jaren mos gezien heb, op mos gelopen en gelegen heb, mos geplant en verwijderd heb zonder ooit zo’n diertje in levende lijve te zien was een eye-opener. En dan te lezen dat deze ‘waterbeertjes’ of ‘mosbiggetjes’ – zoals ze ook wel worden genoemd – temperaturen tot 270°C onder nul of 150°C boven nul en radioactiviteit kunnen weerstaan maakte dat mijn verwondering over het leven nóg groter werd dan dat het al was.